مدتی است که عملکرد یک سایت شخصی یزدی منجر به حوادث و اظهار نظرهای  بسیار بزرگ سیاسی در سطح استان و کشور شده است. هر چند در نگاه اول و از بعد وبلاگ نویسی بسیار زیباست، چرا که از تاثیر یک وبلاگ یا سایت شخصی بر مسادل استان و کشور حکایت دارد و در پشت ماجرا عواقب بعد از آن است. من و شمای بلاگر باید  با هوشیاری این مرحله بسیار مهم را پشت بگذاریم.

پرداختن به مطالب حاشیه ای و بزرگنمایی یک ترک خیابان به جای پرداختن به مشکل ترافیک، ویروس امروز بلاگرهای یزدی است . اما مهمترین نکته آنجاست که حتی بلاگرهای یزدی هم با خودشان مشکل دارند، واضح تر بگویم تاب و تحمل دیدن رقیب را ندارند. من و شمای وبلاگنویس، وبلاگ را از آن جهت انتخاب کرده ایم تا از این پنجره برای گفتن دردها و بغض های خود و آدم های کوچه و خیابان بهره ببریم نه اینکه بعض یک شهروند دیگر را در گلویش خفه کنیم. براستی کدام یک از وبلاگ نویسان امروز یزد از این موقعیت بهره می برند،

تا کی باید به جای پرداختن و تحلیل اوضاع استان وشهر خود و ارائه راهکار برای حل این همه مشکل، از طریق این تریبون، به غلط های املایی دیگر بلاگر، قاه قاه بخندیم، اگر فلسفه وجودی وبلاگ آن هم از نوع شناسنامه دار و تحلیلی، این خندیدن باشد، همان بهتر که با پتک آن هم از نوع کاغذی بر سرمان فرود آورند و در نهایت " ما هم چنان در خم یک کوچه مانده باشیم " و هر چه شد، شد.، بگذار حال این وبلاگ نویس را بگیرم!!!

براستی نقش من وتو وبلاگ نویس این است؟؟

با شرایط به وجود آمده در وبلاگستان یزد و حساس شدن نقش وبلاگ، می توان بهترین استفاده را در جهت ارائه راهکار حل مشکلات کرد و یا با ادامه همین روش فعلی خودمان کاری کنیم تا بغض هایمان در گلوی خودمان برای هیشه خفه شود.. انتخاب با منو توست و باور کنیم وبلاگستان یزد در خطر است