توضیح: این شعر به لهجه یزدی است . اگر آشنایی ندارید زیاد برای خواندنش سماجت به خرج ندهید. + این نکته که شاعرش شاعر یزدی آقای جلالی است. متن کامل اشعار وی در کتاب یزد و گویش یزدی موجود است.

وَر بـــاد نَـــدِه اِقّــَــدَه ايـــن زُلــف چُــلُـفـتَـه

 بــِــيـزار كه وَر بَــشـن مُـلِت يَـخـودَه شُلُفته

 ايــن بي پـيَري را كـه رَقيـبوم شُـدَه اِمـشـو

 زَنجـيـل مِزَنـَـم اِقّــَه تـو فَـرقِــش كه پَسُفته

 هيـشكَه را نَمـِلّــَم كه گَلِت بَن شَه عزيزوم

 هـر چـي ديَه از هـر كَه شِنُفتي گَف مُــفته

 جير جير مُـكُـنَه پـيـش تو مِـثِّ بَچه تِرناسك

 اونــوَخ تـو خـيـالِـت مِـرَسَـه خـيـلي كُـلُـفته

 ديـشُو كه مَحَلِّش نَمِـذاشتي تو خَشُم شد

 فهميـد كه بـساطِت در و بَـس دارَه و چُفته

 اين شَملَق شَخ شُل خودِشا مَسقَره كِردَه

 سِف باش تا بفَهمه كي زير جُف پاشا رُفته

 اِمــرو ديَــــه اُو بُــردَه دُرُس بَــرگــاه شــعــرا

 شعرش بيدون هر جا كه فقـط قافيه جُفته

 جُف كِردن شـعر مُد شـده هر چند جـلالي

 هـيـشـكَـه ديَـه مــثِّ تـــو ايَــچّـوني نَـگُـفته